Gitme eylemi

Gitmek isteyen insana kal demek büyük aptallıktır, kendimce. Kal dedim.. bırakmasın istedim ama gitmeyi aklından geçirmiş insan kalmak için çaba göstermezmiş, göstermedi de zaten. Öyleyse bu kahreden acı neyin nesi, sen bu yangında ilk ateşe atılan kişisin, kimse aman o yanmasın demeden yakabiliyor seni. Peki sen neyin uğruna hala yanmaya devam ediyorsun ki? Bu sana yapılan haksızlıktan başka bir şey değil. Gönül ağlar da kanar da ama bile bile yakmaz kendini.

Ben bugün çok kırgınım, üstelik çok da yorgun. İnan mecalim yok tek adım atmaya. Ama geldim ve yazıyorum, çünkü bana tek iyi gelen şeyin yazmak olduğunu biliyorum. Senden başka gidecek yerim yok, senden başka beni anlayan yok.. yazıp yazıp duruyorum, yeri geliyor kendimi tatmin de ediyorum. Yani ne olursa olsun ben bana yetiyorum, şimdi kimsenin gidişine oturup ağlamaya niyetim yok. Eğer seviliyor olsaydım, sebepsiz yere kimse beni üzmek istemezdi. Demek ki yeteri kadar sevilmiyordum.

Ben böylelikle kendimi tanıdım, kim olduğumu, nerede olduğumu ve ne yapmam gerektiğini öğrendim. Üstelik kendimi çok sevdim, her şeyi yapmaya gücü olan bir kızmışım.. istedikten sonra başaramayacağım hiçbir durum yokmuş. Ben şimdi tüm hayal kırıklarımı bir torbaya doldurup yakıyorum, kül olsun istiyorum.. bir yerlerde yanlışlıkla açılmasın, hayal kırıklarım karışmasın dünyama. Ben bugün kendimi olduğumdan fazla görüyorum, aslında hep böyleymişim sadece birilerinin gelip ben paramparça ederek güçlü yanımı ortaya çıkarmasını bekliyormuşum. Böyle olmamalıydı demiyorum, aynen de böyle olmalıymış. Şimdi bana kalanlarla yaşamayı öğrenmek yetmez, hep daha fazlası.. bu acının içinden en az hazarla ve bir çok kazançla çıkmayı düşünüyorum.. ne olursa olsun ben bana yeterim

GÖZYAŞI

Aslında benim bana ağır gelen yüklerim var, kimselerin bilmediği,üzerinde durmadığı yalnızca bakıp geçtikleri yüklerim. Bazen kendi bedenim bile bana ağır geliyor. An geliyor ve kaçmak gitmek istiyorum, uzaklaşmak istiyorum bana acı veren her şeyden, ama bazen de öyle bir anla karşı karşıya kalıyorum ki içimde ki o çocuksu ruh koşmak istiyor acılara, düşeceğini bile bile koşmak istiyor, haykırmak istiyor acılarına ”siz beni yenemezsiniz, ben sizden güçlüyüm ” diye. Dönüp baktığında gördüğü tek şey bir çift mavi göz ve o güzel gözlerden akan sayısız yaşlar, farkında değil ki yenilmiş bile acılarına. Sadece yazıyor, uzun uzun yazıyor.. hiçbir beklentisi olmadan yazıyor. Kimseler okumasa da olur görmese de olur diyerek yazıyor, yalnızca içini rahatlatıyor. yalnızca yaşamaya devam ediyor. Güçlenmek istiyor, tüm acılardan sıyrılmak istiyor, belki yazarak belki çizerek.. belki de uzun uzun susarak.